นิราศบ้านเกิด
ตอนที่สี่ กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน
เส้นทาง
ค่ายประจักษ์ศิลปาคม กุมภวาปี สวนลิง วังสามหมอ
ทยอยออกมาแล้ว เสียงเจื้อยแจ้วดั่งแมลง
เสียงคนใส่เสื้อแดง นั่งข้างเราบ่นพึมพำ
เสียงคนใส่เสื้อแดง นั่งข้างเราบ่นพึมพำ
กว่ารถจะเล่นออก พี่แกบอกอยู่หลายคำ
ฉันเองไม่อยากจำ แต่ละคำช่างหยาบคาย
ฉันเองไม่อยากจำ แต่ละคำช่างหยาบคาย
เมื่อไหร่พี่จะลง ฉันก็คงทนไม่ไหว
ขืนพี่พูดต่อไป คนขับรถคงโกรธา
ขืนพี่พูดต่อไป คนขับรถคงโกรธา
และแล้วก็มาถึง พี่แกเพิ่งโบกมือลา
ประจักษ์ศิลปา ค่ายทหารของคนไทย
ประจักษ์ศิลปา ค่ายทหารของคนไทย
หน้าค่ายมีศาลา ผู้คนมารอรับใคร
จะเด็กหรือผู้ใหญ่ มานั่งรอคอยรับแฟน
จะเด็กหรือผู้ใหญ่ มานั่งรอคอยรับแฟน
จากคี่กลายเป็นคู่ แต่เช้าตรู่เขาดูแคลน
ว่ามาคอยรับแฟน โอ้สุดแสนจะบรรยาย
ว่ามาคอยรับแฟน โอ้สุดแสนจะบรรยาย
เสียงบ่นของคนฟัง
คุยลำพังนั่งตามบาย
สุดแสนจะเสียดาย ท่านั่งฆ่าหน้าตัวเอง
สุดแสนจะเสียดาย ท่านั่งฆ่าหน้าตัวเอง
ออกจากตัวเมืองแล้ว ช่างเพริศแพร้วจังเลยเตง
คำนี้ดูวังเวง สำหรับคนโสดอย่างเรา
คำนี้ดูวังเวง สำหรับคนโสดอย่างเรา
นั่นไงสระใบบัว ใครไม่กลัวลงเก็บเอา
ฝักบัวกินแล้วเมา ไม่ใช่เราเขาว่ามา
ฝักบัวกินแล้วเมา ไม่ใช่เราเขาว่ามา
บ่งบอกว่าถึงแล้ว ถิ่นเมืองแก้วกุมภวา
ริมทางที่ผ่านมา มีแม่ค้าขายฝักบัว
ริมทางที่ผ่านมา มีแม่ค้าขายฝักบัว
นึกถึงเมื่อคราวก่อน ใจอาวรณ์นั่งรถทัวร์
พี่ปลอบน้องอย่ากลัว มากับพี่อย่ากังวล
พี่ปลอบน้องอย่ากลัว มากับพี่อย่ากังวล
มามะมาแนบอก ยอมให้ซบอย่างจำนน
ยอมให้เจ้าซบจน คลายความกลัวพอบรรเทา
ยอมให้เจ้าซบจน คลายความกลัวพอบรรเทา
พี่เอ๋ยหลงตัวเอง ใจบรรเลงดังดนตรี
น้องว่าพี่ดีดี ทำไมพี่ทำหน้าเมิน
น้องว่าพี่ดีดี ทำไมพี่ทำหน้าเมิน
รู้ไหมว่าเหมือนลิง ชมจริงๆไม่ต้องเขิน
น้องง้อพี่ทำเมิน เชอะเดี๋ยวเมินเหมือนพี่บ้าง
น้องง้อพี่ทำเมิน เชอะเดี๋ยวเมินเหมือนพี่บ้าง
ยังคงจำได้ดี ที่ตรงนี้ไม่เคยร้าง
มีลิงอยู่ข้างทาง คนจึงอ้างว่าสวนลิง
มีลิงอยู่ข้างทาง คนจึงอ้างว่าสวนลิง
รถเล่นมาเรื่อยเรื่อย แต่ก็เฉื่อยช้าจริงๆ
ชักช้าอยู่ใยยิ่ง รีบเข้าถิ่นวังสามหมอ
ชักช้าอยู่ใยยิ่ง รีบเข้าถิ่นวังสามหมอ
แดดร้อนดั่งไฟเผา รถก็เก่าจริงๆหนอ
นั่งรถก็เฝ้ารอ จะถึงมอเมื่อไหร่กัน
นั่งรถก็เฝ้ารอ จะถึงมอเมื่อไหร่กัน
ฟ้าฝนไม่เข้าใจ รู้บ้างไหมกลัวไม่ทัน
ถ้าตกลงมาพลัน คงเดินทางลำบากแน่
ถ้าตกลงมาพลัน คงเดินทางลำบากแน่
เหตุที่ฉันรีบร้อน อย่ามองค้อนฉันเลยแค่
อยากกลับให้ทันแต่ ก็คงกลับไม่ทันแล้ว
อยากกลับให้ทันแต่ ก็คงกลับไม่ทันแล้ว
สายฝนโปรยลงมา ดั่งน้ำตาหยดลงแก้ว
เสียงมันช่างเพริศแพร้ว ได้ยินแล้วคิดถึงบ้าน
เสียงมันช่างเพริศแพร้ว ได้ยินแล้วคิดถึงบ้าน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น