นิราศบ้านเกิดสัปดาห์ที่ 5 ตอนที่ห้า กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

นิราศบ้านเกิดสัปดาห์ที่ 5 ตอนที่ห้า กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

เส้นทาง จุดรอรถ บ้านโพน อำเภอ สมเด็จ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

ฝนตกมาเรื่อยเรื่อย               ช่างไม่เหนื่อยไม่เกียจคร้าน
ต่างจากฉันทำงาน                          กว่าจะทำใกล้เวลา

มาถึงจุดต่อรถ                     ใจรันทดเวทนา
นั่งรถจากแดนมา                           ไม่เคยเจอแบบนี้เลย

คิดถึงหนองคายมาก              ต้องพลัดพรากจากถิ่นเอย
แต่ก่อนทำเฉยเมย                          มาคราวนี้เศร้าใจจัง

นั่งรอรถจะออก                   ขอให้บอกรีบจ่ายตังค์
สายฝนไม่หยุดยั้ง                           ฉันนั่งหลบใต้หลังคา

หลังคากระท่อมน้อย             มีน้ำอ้อยและน้ำชา
 คิดถึงถิ่นจากมา                            อาหารเลิศประเสริฐดี

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง                 ไม่จรรโลงด้วยไมตรี
มองไปสักกี่ที                                แม่วารีไร้น้ำใจ

เมื่อไหร่รถจะออก                ก็ไม่บอกหน้าบึ้งใส่
เราถามดีดีไป                                ไม่ใส่ใจตอบกลับมา

โธ่เอ๋ยคนนี้หนา                    ไม่งามหน้างามวาจา
จริตไม่นำพา                                ว่าลูกค้าแย่เสียจริง

รถมาบ่ายสอง โมง               หายใจโล่งเลิกประวิง
อยากถามเสียจริงๆ                        นี่รถวิ่งหรือเต่าเดิน

ออกจากจุดรอรถ                 ใจคนคดต้องทำเมิน
แกล้งนิ่งแล้วทำเพลิน                      สักพักตาก็หลับไป

ลืมตาตื่นขึ้นมา                    เห็นแพรวานั้นใช่ไหม
บ้านโพนเลื่องลือไกล                       ศิลปะแสนงามตา

สร้างเป็นศูนย์อาชีพ              ไม่ต้องรีบธรรมดา
เกิดเป็นไหมแพรวา                        สร้างรายได้แก่ชุมชน

รถเล่นถึงสมเด็จ                   อาหารเด็ดทั้งเนยนม
ของหวานของคาวขม                      มีให้เลือกตามใจอยาก

ผู้คนก็ไม่มาก                      ไม่ลำบากเยอะของฝาก
ผู้ใดจะไปจาก                               จอดซื้อได้ตามรายทาง

รถแล่นตามทางไป                ใจสั่นไหวช่างแตกต่าง
ที่นั่งข้างเราว่าง                             อยากตะโกนร้องออกไป

นั่งมาก็ตั้งนาน                     ทรมานมาตั้งไกล
พี่เขามาทำไม                               จะจำเราได้ไหมนะ

สี่แยกทางเข้ามอ                  พี่เค้ารอใครกันคะ
ส่วนเรารอเพื่อนนะ                        เพื่อนกำลังออกมารับ

จากแล้วคนในฝัน                 ยังไม่ทันส่งพี่กลับ
หวังว่าคนมารับ                             จะเป็นเพื่อนเหมือนกับเรา

ถึงแล้วมหาลัย                     มาตั้งไกลใจก็เหงา
 โตแล้วต้องทนเอา                         แม่พร่ำบอกทุกคืนวัน

ถึงแล้วเหยียบลงถิ่น              กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน
พากเพียรรอวันนั้น                         วันที่ฝันจะเป็นจริง