นิราศบ้านเกิด (สัปดาห์ที่ 6) เพลงนิราศ สาวบ้านา มาร่ำเรียน

                                                นิราศบ้านเกิด (สัปดาห์ที่ 6)

                                          เพลงนิราศ สาวบ้านา มาร่ำเรียน

เพลง : สาวบ้านนา มาร่ำเรียน เนื้อเพลง : วิชุดา ผาทอง

ทำนองเพลง : ตังเก  คำร้อง :พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ

ฉันเกิด อยู่แดน อีสาน
ถิ่นกันดารที่เขา ดูหมิ่น ดูแคลน
จากไกลมาหาร่ำเรียนต่างเเดน
ก็อาลัยแสนเมื่อจำต้องพรากบ้านมา
ร่อนเร่ พเนจรไป
เหมือนนกไพรไร้พง พนา
ไม่ได้ทำนา เลยมาจับปากกา
ไม่ได้ทำนา เลยมาร่ำเรียน ครูเอย
กลัวผู้ชาย เเย่งกัน โอ้เย
คิดถึงแม่ ที่เคยไกวเปล
เเม่เคยร้อง เพลงกล่อม ก่อนนอน
มีเเม่ให้อ้อน กล่อมนอน เเรงเรง
*แม่ โมโหใครมา
หรือเป็นตำรา ให้ลูกแข็งแกร่ง
ลูก ร่ำเรียน วิชา
วอนเเม่เถิดหนา อย่าว่า ลูกเเรง
ความรู้ มันถมไม่เต็ม
เหมือนคนใจเค็ม ที่คอยยื้อแย่ง
คนจน ก็ถมไม่เต็ม
แต่ใจไม่เค็ม ทำงานเข้มแข็ง
อยากมีเงินหลายพัน จะพาครอบครัว ไปเที่ยวสักเเห่ง
ลอย ล่อง ลำ นาวา
ให้นกอิจฉาเวลาลมเเรง

  

(ซ้ำ *)

นางสาววิชุดา ผาทอง ปี4 หมู่ 2 รหัส 57210406208

นิราศบ้านเกิดสัปดาห์ที่ 5 ตอนที่ห้า กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

นิราศบ้านเกิดสัปดาห์ที่ 5 ตอนที่ห้า กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

เส้นทาง จุดรอรถ บ้านโพน อำเภอ สมเด็จ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

ฝนตกมาเรื่อยเรื่อย               ช่างไม่เหนื่อยไม่เกียจคร้าน
ต่างจากฉันทำงาน                          กว่าจะทำใกล้เวลา

มาถึงจุดต่อรถ                     ใจรันทดเวทนา
นั่งรถจากแดนมา                           ไม่เคยเจอแบบนี้เลย

คิดถึงหนองคายมาก              ต้องพลัดพรากจากถิ่นเอย
แต่ก่อนทำเฉยเมย                          มาคราวนี้เศร้าใจจัง

นั่งรอรถจะออก                   ขอให้บอกรีบจ่ายตังค์
สายฝนไม่หยุดยั้ง                           ฉันนั่งหลบใต้หลังคา

หลังคากระท่อมน้อย             มีน้ำอ้อยและน้ำชา
 คิดถึงถิ่นจากมา                            อาหารเลิศประเสริฐดี

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง                 ไม่จรรโลงด้วยไมตรี
มองไปสักกี่ที                                แม่วารีไร้น้ำใจ

เมื่อไหร่รถจะออก                ก็ไม่บอกหน้าบึ้งใส่
เราถามดีดีไป                                ไม่ใส่ใจตอบกลับมา

โธ่เอ๋ยคนนี้หนา                    ไม่งามหน้างามวาจา
จริตไม่นำพา                                ว่าลูกค้าแย่เสียจริง

รถมาบ่ายสอง โมง               หายใจโล่งเลิกประวิง
อยากถามเสียจริงๆ                        นี่รถวิ่งหรือเต่าเดิน

ออกจากจุดรอรถ                 ใจคนคดต้องทำเมิน
แกล้งนิ่งแล้วทำเพลิน                      สักพักตาก็หลับไป

ลืมตาตื่นขึ้นมา                    เห็นแพรวานั้นใช่ไหม
บ้านโพนเลื่องลือไกล                       ศิลปะแสนงามตา

สร้างเป็นศูนย์อาชีพ              ไม่ต้องรีบธรรมดา
เกิดเป็นไหมแพรวา                        สร้างรายได้แก่ชุมชน

รถเล่นถึงสมเด็จ                   อาหารเด็ดทั้งเนยนม
ของหวานของคาวขม                      มีให้เลือกตามใจอยาก

ผู้คนก็ไม่มาก                      ไม่ลำบากเยอะของฝาก
ผู้ใดจะไปจาก                               จอดซื้อได้ตามรายทาง

รถแล่นตามทางไป                ใจสั่นไหวช่างแตกต่าง
ที่นั่งข้างเราว่าง                             อยากตะโกนร้องออกไป

นั่งมาก็ตั้งนาน                     ทรมานมาตั้งไกล
พี่เขามาทำไม                               จะจำเราได้ไหมนะ

สี่แยกทางเข้ามอ                  พี่เค้ารอใครกันคะ
ส่วนเรารอเพื่อนนะ                        เพื่อนกำลังออกมารับ

จากแล้วคนในฝัน                 ยังไม่ทันส่งพี่กลับ
หวังว่าคนมารับ                             จะเป็นเพื่อนเหมือนกับเรา

ถึงแล้วมหาลัย                     มาตั้งไกลใจก็เหงา
 โตแล้วต้องทนเอา                         แม่พร่ำบอกทุกคืนวัน

ถึงแล้วเหยียบลงถิ่น              กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน
พากเพียรรอวันนั้น                         วันที่ฝันจะเป็นจริง

นิราศบ้านเกิดสัปดาห์ที่4 ตอนที่สี่ กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

นิราศบ้านเกิด ตอนที่สี่ กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

เส้นทาง ค่ายประจักษ์ศิลปาคม กุมภวาปี สวนลิง วังสามหมอ

ทยอยออกมาแล้ว                 เสียงเจื้อยแจ้วดั่งแมลง
เสียงคนใส่เสื้อแดง                          นั่งข้างเราบ่นพึมพำ

กว่ารถจะเล่นออก                พี่แกบอกอยู่หลายคำ
ฉันเองไม่อยากจำ                          แต่ละคำช่างหยาบคาย

เมื่อไหร่พี่จะลง                    ฉันก็คงทนไม่ไหว
ขืนพี่พูดต่อไป                               คนขับรถคงโกรธา

และแล้วก็มาถึง                    พี่แกเพิ่งโบกมือลา
ประจักษ์ศิลปา                              ค่ายทหารของคนไทย

หน้าค่ายมีศาลา                   ผู้คนมารอรับใคร
จะเด็กหรือผู้ใหญ่                           มานั่งรอคอยรับแฟน

จากคี่กลายเป็นคู่                  แต่เช้าตรู่เขาดูแคลน
ว่ามาคอยรับแฟน                          โอ้สุดแสนจะบรรยาย

เสียงบ่นของคนฟัง                คุยลำพังนั่งตามบาย
สุดแสนจะเสียดาย                         ท่านั่งฆ่าหน้าตัวเอง

ออกจากตัวเมืองแล้ว             ช่างเพริศแพร้วจังเลยเตง
คำนี้ดูวังเวง                                  สำหรับคนโสดอย่างเรา

นั่นไงสระใบบัว                    ใครไม่กลัวลงเก็บเอา
ฝักบัวกินแล้วเมา                           ไม่ใช่เราเขาว่ามา

บ่งบอกว่าถึงแล้ว                  ถิ่นเมืองแก้วกุมภวา
ริมทางที่ผ่านมา                            มีแม่ค้าขายฝักบัว

นึกถึงเมื่อคราวก่อน              ใจอาวรณ์นั่งรถทัวร์
พี่ปลอบน้องอย่ากลัว                       มากับพี่อย่ากังวล

มามะมาแนบอก                  ยอมให้ซบอย่างจำนน
ยอมให้เจ้าซบจน                           คลายความกลัวพอบรรเทา

พี่เอ๋ยหลงตัวเอง                   ใจบรรเลงดังดนตรี
น้องว่าพี่ดีดี                                  ทำไมพี่ทำหน้าเมิน

 รู้ไหมว่าเหมือนลิง               ชมจริงๆไม่ต้องเขิน
น้องง้อพี่ทำเมิน                             เชอะเดี๋ยวเมินเหมือนพี่บ้าง

 ยังคงจำได้ดี                       ที่ตรงนี้ไม่เคยร้าง
มีลิงอยู่ข้างทาง                             คนจึงอ้างว่าสวนลิง

รถเล่นมาเรื่อยเรื่อย              แต่ก็เฉื่อยช้าจริงๆ
ชักช้าอยู่ใยยิ่ง                               รีบเข้าถิ่นวังสามหมอ

แดดร้อนดั่งไฟเผา                 รถก็เก่าจริงๆหนอ
นั่งรถก็เฝ้ารอ                                จะถึงมอเมื่อไหร่กัน

ฟ้าฝนไม่เข้าใจ                    รู้บ้างไหมกลัวไม่ทัน
ถ้าตกลงมาพลัน                            คงเดินทางลำบากแน่

 เหตุที่ฉันรีบร้อน                  อย่ามองค้อนฉันเลยแค่
อยากกลับให้ทันแต่                         ก็คงกลับไม่ทันแล้ว

สายฝนโปรยลงมา                ดั่งน้ำตาหยดลงแก้ว
เสียงมันช่างเพริศแพร้ว                    ได้ยินแล้วคิดถึงบ้าน

นิราศบ้านเกิด ตอนที่สาม กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

นิราศบ้านเกิด ตอนที่สาม กาฬสินธุ์ ถิ่นสานฝัน

เส้นทาง เทสโก้โลตัสหนองคาย โรงเรียนปทุมเทพวิทยาคาร สถานีขนส่งอุดรธานี มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี

ผ่านไปทีละนิด                    ไม่ปลื้มจิตไม่ปลื้มใจ
แต่จะให้ทำไง                               คงต้องไปตามเส้นทาง

เทสโก้โลตัสนี้                      น้องเคยชี้ทำมือกาง
พี่บอกน้องอย่าอ้าง                         ว่าทำพลางเล่นหัวน้อง

ยังจำมันได้ดี                       ทุกครั้งที่พี่ปกป้อง
ตอนนั้นน้องมัวจ้อง                         แต่ของชอบพี่ซื้อให้

ยังคงหวนคิดถึง                    คอยคำนึงถึงคนไกล
บัดนี้น้องจากไป                             คนอยู่ใกล้ช่วยดูแล

ใจลอยละล่องแล้ว                ตอนนี้แผ่วไร้คนแคร์
ไม่น่าผ่านมาแล                             เห็นแล้วเศร้าน้ำตาซึม

ผ่านไปสองกิโล                    ร้องโอ้โหบุญพำพึม
ฟ้ามืดดูอึมครึม                             พายุใหญ่กำลังมา

ถึงแล้วปทุมเทพ                   ถิ่นคนเทพอัปสรา
โรงเรียนสะอาดตา                         มากปัญญาคุณธรรม

มองเห็นโรงอาหาร               เมื่อวันวานยังจดจำ
นั่งเล่นคุยกันขำ                            กับเพื่อนเราไม่เก่าเลย

ถิ่นนี้เคยปั้นศิษย์                  ประสานมิตรศิษย์คุ้นเคย
 ยังจำได้อยู่เลย                             ครูทุกท่านเก่งมากมาย

สอนศิษย์ด้วยปัญญา             มีวิชาที่หลากหลาย
ทุกก้าวที่ย่างกราย                          เพราะอยากให้ศิษย์พากเพียร

คุณธรรมนำปัญญา               คือปรัชญาของโรงเรียน
ทุกคนจงพากเพียร                         คือคำสอนของคุณครู

จดจำทุกคำสอน                   แม้ยามนอนหรือตอนตื่น
สักครั้งจะหวนคืน                           หวังกลับมาตอบแทนคุณ

 รถเล่นสู่อุดร                      จราจรชนละมุน
หากฉันมากับคุณ                           คงไม่ชอบใจเท่าไหร่

ถึงแล้วบอขอสอ                   บางคนรอคนของใจ
มารับมาส่งไป                               เพื่อจะได้ออกเดินทาง

ก้าวขาลงจากรถ                  ก็ประสบทุกคนต่าง
วิ่งเข้ามาถามทาง                           ว่าไปไหนดูน่ากลัว

ฉันวิ่งรีบไปซื้อ                     กลัวคนตื๊อก้าวขารัว
ที่เก่าเคยซื้อตั๋ว                              จากอุดรกาฬสินธุ์

 ครั้งนี้มาคนเดียว                 ใจเปล่าเปลี่ยวดังนกบิน
ตัวเดียวบินผกผิน                           ล่องลอยไปตามสายลม

รถออกสักพักแล้ว                 ใจไม่แคล้วนั่งมองชม
แล่นผ่านร้านเนยนม                       เป็นแหล่งรวมชายหญิงงาม

ข้างหน้าคนเยอะแยะ            เดินเตาะแตะจูงกันตาม
ถนนสายฟ้าคราม                          ข้ามไปยังมหาลัย

ถึงแล้วราชภัฏ                     คนคึกคักแลกว้างใหญ่
รถติดตามทางไป                           ค่อยค่อยเลื่อนเหมือนมดแดง

สัปดาห์ที่ 2 กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน

สัปดาห์ที่ 2 กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน

เส้นทาง โรงเรียนเซนต์ปอนหนองคาย สวนไม้ประดับ วัดโพธิ์ชัย สี่แยกพญานาค

ออกจากศาลาแก้ว                ใจไม่แคล้วคิดถึงฝัน
ทางเดินทุกคืนวัน                           มีความฝันร่วมทางเดิน
         รถแล่นมาเรื่อยเรื่อยๆ            แต่ต้องเฉื่อยเพราะติดเกิน
เช้านี้บ้างก็เดิน                              ผู้ปกครองมาส่งลูก
         โรงเรียนเซนต์ปอลที่              ค่าเทอมนี่ไม่ใช่ถูก
พ่อแม่ก็ส่งลูก                                เพื่อหวังปลูกวิชาการ
        ศาลาตรงข้ามนั้น                   แต่ก่อนฉันนั่งชำนาญ
นักเรียนบ้างก็พาล                         ถามว่าฉันมาทําไม

คิดถึงเมื่อคราวก่อน               เคยจากจรไปเรียนไกล
เพื่อนร่วมเดินทางไป                       ตามหาใจก็ไม่เจอ

รถแล่นมาถึงแล้ว                 ประดับแก้วนั้นเคยเผลอ
ชื่อสวนของเพื่อนเกลอ                     เป็นสวนไม้ประดับงาม

เห็นดอกประดับแก้ว              บ้างดอกแก้วดอกบัวบาน
หลากสีชั่งงดงาม                            บ้างสีครามสีบานเย็น

นึกถึงเมื่อคราวก่อน              ใจวิงวอนดั่งคนเป็น
ใครเห็นจำต้องเค้น                         ความจำเป็นที่อยากได้

เราเคยขอแม่ซื้อ                   แม่บอกดื้อไม่ฟังใคร
แน่นั้นไม่เข้าใจ                              แค่อยากได้ดอกไม้เอง

รู้ไหมดอกอะไร                    ฉันอยากได้ไม่ยำเกรง
มันคือดอกยี่เข่ง                             สีนั้นสวยสะดุดตา

ฉันบอกว่าฉันชอบ                แม่ก็ปลอบใจนำพา
ซื้อไปให้คุณตา                              คุณตาปลูกโตทุกวัน

ผ่านไหนคำนึงคิด                 ใจก็ปลิดคิดถึงฝัน
ข้างหน้าเป็นทางตัน                        หรือฉันฝันช่วยบอกที

มาถึงวัดโพธิ์ชัย                    ขอพรให้เจอสิ่งดี
เริ่มต้นจากวันนี้                             ขอให้มีแต่ความสุข

ยังจำได้ปีก่อน                     เคยขอพรให้พ้นทุกข์
คนสองเราแม่ลูก                            ใจพันผูกคิดถึงจัง

หลวงพ่อพระใสนี้                 ขอพรชี้ให้นำทาง
พวกเราทุกคนต่าง                          ยกมือไหว้ด้วยศรัทธา

ไปกลับให้นึกถึง                   ต้องคำนึงเมื่อจากลา
เพื่อจะได้กลับมา                           กราบไหว้ท่านคุ้มครองใจ

รถแล่นมาถึงแล้ว                 ไม่คลาดแคล้วเดินทางไป
สี่แยกเส้นทางใหญ่                         เป็นจุดให้เลือกทางเดิน

เลี้ยวซ้ายผ่านตลอด              เลี้ยวขวาจอดอย่าดูเพลิน
เป็นจุดที่คนเดิน                             เลี้ยวขวานั้นต้องระวัง

จุดเด่นสี่แยกนี้                     เป็นจุดที่งามตาจัง
ผ่านมาต้องระวัง                            รถอาจพังเพราะมองเพลิน

เลี้ยวซ้ายผ่านไปแล้ว             หัวใจแป้วเหมือนคนเกิน
น้ำตาไหลไม่เพลิน                          กำลังเดินทางไปไกล

สัปดาห์ที่1 กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน

นิราศจาก บ้านมีสุข   ตำบลเหล่าต่างคำ  อำเภอโพนพิสัย  จังหวัด หนองคาย นิราศจากบ้าน – มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์รูปแบบกาพย์เขียนถึง  ครอบครัว (พ่อ แม่ น้อง) เส้นทาง สะพานแม่น้ำสวย โรงสุรากลั่น วิทยาลัยเทคนิคหนองคาย ศาลาแก้วกู่  ยานพาหนะรถยนต์

สัปดาห์ที่1 กาฬสินธุ์ถิ่นสานฝัน

จากหนองคายลาแล้ว            พระมิ่งแก้วของลูกรัก
จากแม่คราใดมัก                            เหมือนอกหักทรมาน

แม่จ๋าลูกลาแล้ว                   ขอให้แคล้วจากดวงมาลย์

ก้มลงแล้วกราบกราน                      ให้นงคราญจงปลอดภัย

ออกบ้านแต่ตีสาม                 ข้างสะพานเดินทางไป

น้ำสวยสะพานใจ                           จำเอาไว้ว่าผ่านมา

จุดแรกที่ผ่านพบ                  ใจบรรจบคิดถึงตา

แต่ก่อนนั้นเคยมา                           จิตนำพาชื่นใจจัง

ผ่านไปแล้วคิดถึง                  ใจคํานึงอยู่ลำพัง

จากนี้ต้องจริงจัง                            ให้สมดังที่จากมา

นั่งรถมาซักพัก                              ใจสั่นนักทั้งแขนขา

คู่รักทำอิจฉา                                ทั้งจ๊ะจ๋ากอดหอมกัน

หน้าโรงสุรานั้น                    คงพากันเมาทั้งวัน

มองดูแล้วใจหวั่น                           เขามีกันฉันมีใคร

แต่ก่อนนั้นเคยมี                   คนที่ดีเขาจากไป

นึกถึงยังเสียใจ                              หวังทำไมเขาไม่รอ

ผ่านโรงสุรากลั่น                  ใจก็หวั่นน้ำตาคลอ

นึกถึงคนเคยขอ                             บอกให้รอแล้วจากไป

สุรากลิ่นแรงแล้ว                  ยังต้องแคล้วเป็นไฉน

น้ำตาไม่เห็นใจ                              น้ำใสใสๆเอ่อล้นตา

สะอื้นดังอึกอึก                     ใจยังตึกคำนึงมา

เห็นแล้วไม่โสภา                            ไม่งามตาชวนเศร้าใจ

นั่งรถมาเรื่อยๆ                    ใจก็เฉื่อยยังอีกไกล

ผ่านมาแล้วผ่านไป                         ถึงวิทลัยของเด็กช่าง

มาเรียนมาเป็นคู่                  แต่เช้าตรู่ช่างแตกต่าง

กับเราถ้าทำบ้าง                            แม่คงอ้างไม่ให้เรียน

แต่ก่อนก็เคยมา                   พวกเราพากันพากเพียร

แม่พาพี่มาเรียน                            ได้อ่านเขียนสมดังใจ

พูดแล้วก็คิดถึง                     ใจคำนึงถึงคนไกล

ป่านนี้เป็นอย่างไร                          สุขสบายดีหรือเปล่า

เมื่อก่อนเคยชิดใกล้               แต่นี้ไปไม่เหมือนเก่า

พี่น้องสองคนเรา                            ต่างไกลห่างด้วยการงาน

ผ่านศาลาแก้วกู่                   คิดถึงอยู่พี่ของน้อง

ลมเอื่อยพัดหน้าต้อง                       คิดถึงน้องบ้างไหมพี่

ศาลาแก้วกู่นี้                       กับเพื่อนซี้มาหลายที

ทุกอย่างยังคงมี                             สิ่งที่ดีความทรงจำ

ยังคงคิดถึงเธอ                     สองเพื่อนเกลอยังจำคำ

ร่อนเร่ตามลำนำ                            คิดถึงคำของพวกเธอ

ฉันยังเดินทางไป                  เริ่มห่างไกลจากเพื่อนเกลอ

ใจฉันคิดถึงเธอ                              นอนแล้วมือบนรถยนต์

นางสาววิชุดา ผาทอง 57210406208

ภารกิจที่ 7 วิเคราะห์เพลงนิราศ

ภารกิจที่ 7 วิเคราะห์เพลงนิราศ
เพลง ตังเก 

นางสาววิชุดา ผาทอง ปี4หมู่ 2 รหัสนักศึกษา 57210406208

ภารกิจที่ 4/2 คุณค่าวรรณคดีนิราศ โคลงนิราศวัดรวก

ภารกิจที่ 4/2 คุณค่าวรรณคดีนิราศ โคลงนิราศวัดรวก

ภารกิจที่ 3/1 โวหารภาพพจน์จากนิราศ วัดรวก

ภารกิจที่ 3/1 โวหารภาพพจน์จากนิราศ วัดรวก

นางสาววิชุดา ผาทอง รหัส 57210406208

ภารกิจ 2/1 การเดินทางครั้งแรกของชีวิต

ภารกิจ 2/1 การเดินทางครั้งแรกของชีวิต

นิราศห้วยสังเคียบ
     

     โอ้ว่าอ่างเก็บน้ำห้วยสังเคียบ
ตั้งอยู่ ณ หมู่บ้านที่ได้เปรียบ              
ถ้าให้เทียบกับหมู่บ้านที่ใกล้เคียง
      ถือได้ว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยว
เเม้ทางเปลี่ยวก็สุขใจหวังเเค่เพียง
ได้มานั่งเดินเล่นฟังสำเนียง
ได้ยินเสียงคนร้องเพลงจากเรือนเเพ
     เรือนเเพน้อยตั้งอยู่ริมขอบอ่าง
มีที่ว่างให้ผู้คนได้ชมเเล
สารพัดเครื่องดืมชากาเเฟ
ไม่เว้นเเม้อาหารของคาวหวาน
     ที่ขึ้นชื่อคืออาหารในตำนาน
เด็ดทุกจานกินเเล้วทำให้เบิกบาน
เป็นอาหารท้องถิ่นเราชาวอีสาน
ช่างสำราญเสียงนกกาดังเจื้อยเเจ้ว
     สะพานคู่ทอดลงไปยังเกาะ
เดินเลียบเลาะตรงไปเห็นเป็นเกาะเเก้ว
มีชื่อว่าเบญจรัตน์เห็นเกาะเเล้ว
เป็นที่เเคล้วคลาดจากอันตราย
     ภายในเกาะนั้นมีศาลาพัก
ถ้าเหนื่อยนักจงนั่งพักให้สบาย
นั่งรับลมชมเเม่น้ำให้ผ่อนคลาย
ใจไม่วายคิดถึงคนเคยเดินเคียง
     พอพลบค่ำสุริยันใกล้จะตก
เหล่าลูกนกบินกลับรังดูรายเรียง
บินเร็วบ้างช้าบ้างหวังเเค่เพียง
มีคู่เคียงพากันบินกลับรัง
     ฟ้ามืดเเล้วตะวันกำลังตก
ในหัวอกเเม้กลัวการอยู่ลำพัง
นั่งชมวิวธรรมชาติสุขใจจัง
ในภวังค์มนต์เสน่ห์เเห่งนี้เอย

นางสาววิชุดา ผาทอง ปี4 หมู่ 2รหัสนักศึกษา 57210406208